Op het einde van jaren '80 kende de Diestse jeugdclub Tijl ware hoogdagen. Elke zaterdag zat het jeugdhuis eivol, mede dankzij de voor die tijd zeer commerciële koers die het bestuur voer. In 1988 telde J.C. Tijl 315 leden en was het het grootste jeugdhuis in Vlaanderen.
Bij enkele jongeren die deel uitmaakten van het dagelijks bestuur werd de interesse in een zaalvoetbalploeg geconcretiseerd, en er volgden al snel enkele vriendschappelijke wedstrijdjes gespeeld tegen andere recreatieclubs uit de regio. Toch bleef men een beetje op zijn honger zitten, en toen in september 1989 een uur vrijkwam in de sporthal van Diest, maakten Daniël Roosen, Marc Rener, Serge Wijgaerts, Bruno Verbist en Michael Merckx van die mogelijkheid gebruik om, met inbreng van buitenaf in de personen van Michel Bergmans en Luc Saliën, een heus team op te richten.
Genoemd naar de sponsor werd op 1 september 1989 alzo ZVC TIENSE BANK boven de doopvont gehouden. Op 11 september -toen nog een dag als een ander- werd de eerste wedstrijd nipt met 6-5 gewonnen tegen In Memoriam Molenstede.
De euforie was echter van korte duur, want de volgende match werd de boot ingegaan met 8-2. In haar eerste seizoen werkte ZVC Tiense Bank 30 duels af, waarvan er slechts 9 gewonnen werden.
Desalniettemin was een nieuwe ploeg geboren...
Het zaalvoetbal in de Diestse sporthal floreerde in die periode, en dit mede door de populariteit van ZVK Diest, dat er samen met een 15-tal recreatieteams haar wedstrijden speelde.
Onder impuls van de toenmalige kantine-uitbater Willy Putseys en zaalverantwoordelijke Christian Vandeweghe werd er gesleuteld aan een lokale onderlinge competitie, doch dit nobel initiatief kwam nooit echt van de grond.
Op 20 november 1989, net na de oprichting, werd met 21-1 gewonnen van Lamme Goedzak. Zestien jaar lang zou dit de ruimste zege uit de clubgeschiedenis blijven (zie verder).
In 1992 veranderde de ploeg van sponsor, en dus ook van naam. Voortaan werd in oranje-zwarte uitrusting gespeeld onder de naam ZVC GEMEENTEKREDIET DIEST. 
Het eerste seizoen onder dit vaandel werden er maar liefst 29 van de 40 gespeelde matchen gewonnen. En de 2 daaropvolgende seizoenen deed men nog beter.
Vanaf september 1995 sponsorde Zakenkantoor Merckx de club, en er werd voor de derde maal van naam veranderd in, ja hoor... ZVC ZAKENKANTOOR MERCKX.
Een jaartje later stond alles echter op de helling...
Na de 7 "vette jaren" werd ook ons team immers niet van tegenslagen gespaard.
De club kreeg af te rekenen met persoonlijke vetes die men via het (zaal)voetbal wenste uit te klaren.
En toen de rotte appels uit de mand waren verwijderd, moest drijvende kracht Michael noodgedwongen een sabbatjaar inlassen omwille van beroepsredenen. Hij kon nog slechts sporadisch meespelen, laat staan de organisatie voor zijn rekening nemen. Zijn opvolger bezweek onder de verantwoordelijkheid en men kwam nog amper aan zaalvoetballen toe. De clubkas werd een perfecte weerspiegeling van de Belgische schatkist, en spelers haakten één voor één af.
Maar zoals het spreekwoord stelt: "Na regen komt zonneschijn". In dit geval in de persoon van ene David Beckers. De reddende engel kwam notabene overgewaaid van frequente tegenstander Spoba. Door zijn inzet en toewijding bleef de club het hoofd boven water houden tot augustus 1998. Michael kon zich vanaf dan terug voor het volle pond inzetten voor het team, en samen met David werd een duidelijke taakverdeling en organisatie op poten gezet. Spelers werden vervangen of, zoals in het geval van huidig aanvoerder Patrick Arkesteyn, terug binnengehaald.
En om komaf te maken met de steeds wisselende ploegnamen bij aanwerving van een nieuwe shirtsponsor werd de club vanaf het seizoen 1998-1999 omgedoopt in , naar Diestse Onderlinge MINivoetbal als Ontspanning. Toegegeven; er kwamen ettelijke pinten bij kijken toen we de nieuwe naam bedachten.
De officiële clubkleuren werden en zijn nog steeds groen en wit, ook al speelden we slechts tussen 2007 en 2010 effectief in die kleuren.
De club was gered, maar opnieuw pakten er zich donkere wolken samen boven de spelershoofden...
Net nu we de vereniging terug op de rails hadden gekregen had het Diestse stadsbestuur, bij monde van haar lakei de sportraad, nog een kleine verrassing in petto. Een uurtje sporthal zou voortaan 900,- i.p.v. 450,- BEF (ja, het was nog het pré-eurotijdperk) gaan kosten. Wou je aan deze prijsstijging ontsnappen, dan moest je lid worden van de sportraad. Een wel erg rare manier om aan ledenwerving te doen. Bovendien zou men in een eerste jaar zijn kandidatuur moeten indienen, waarna men een tweede jaar kandidaat-lid zou zijn, om dan uiteindelijk in het derde jaar lid te "mogen" worden. Dat betekende dus dat we nog minstens 2 seizoenen lang de volle pot dienden te betalen. Zoek maar eens tegenstanders die bereid zijn om in dergelijke kosten te delen...
Na hevig protest vanuit het zaalvoetbalcircuit blijkt men nadien toch wat ingebonden te hebben, maar toen was het voor ons al te laat. ZVV Domino had eieren voor zijn geld gekozen.
Zonder het toen te beseffen hadden we in februari 1999 immers de beste beslissing uit onze clubhistorie genomen door in te gaan op de uitnodiging van de Interliga uit Scherpenheuvel-Zichem om vanaf het seizoen 1999-2000 een afhakende ploeg te vervangen.
We hadden tot dan weliswaar steeds een competitiedeelname afgezworen, omdat gevreesd werd voor de teloorgang van de kameraadschappelijke sfeer die onze club toch wel typeerde, maar niets was minder waar.
De manier waarop we door de andere Interligateams en het bestuur werden opgevangen was werkelijk fantastisch!
Het was een ware verademing om vanuit de complete chaos in een knap georganiseerde competitie terecht te komen.
Op 22 september 1999 speelde ZVV Domino haar eerste officiële Interligawedstrijd tegen Footloose. Er werd met 7-4 verloren, maar de eerste stappen waren gezet en we voelden ons meteen thuis in de mooie sporthal van Scherpenheuvel. Ons "kennismakingsseizoen" beëindigden we als 6de op 13 deelnemende teams.
Maar sinds het daaropvolgende seizoen doet ZVV Domino elk jaar mee voor een plaatsje op het Interligapodium, met als eerste hoogtepunt het seizoen 2002-2003, waarin we maar liefst 29 van de 32 speeldagen de rangschikking aanvoerden en pas op de laatste speeldag in een onderling duel de titel verloren aan de latere kampioen ZVC Roxy.
Het jaar nadien vierde ZVV Domino haar 15-jarig bestaan door voor het eerst het seizoen te kruiden met allerlei nevenactiviteiten. Een initiatief dat de daaropvolgende jaargangen wegens grote bijval werd behouden.
In 2004-2005 kende ZVV Domino een ietwat grijs seizoen en eindigde op een ronduit teleurstellende 7de plaats in het eindklassement, zij het met evenveel punten als de nummer 6.
Wel werden we -samen met The Pixels- door de andere teams verkozen tot laureaat van de Fair Play Trophy. En dat maakt toch wel één en ander goed!
In 2005 moesten we na het vertrek van David, Jo en Kristof enkele nieuwe spelers inpassen, en wisselspelers die een beetje in de vergeethoek waren terechtgekomen, zoals David Grauwels, terug oppoetsen. Ook voorzitter en wisselspeler Yves moest regelmatig aan de bak. Dat deze aanpassingen zonder veel problemen gebeurden mag blijken uit het feit dat we derde eindigden en zo voor de 3de maal in vier jaar Interliga-eremetaal binnenrijfden.
Tevens werden we tweede in de Fair Play Trophy-verkiezing! We schreven zelfs een stukje Interligageschiedenis door de grootste zege ooit te behalen. Tegen het arme ZVC D-Team prijkte na afloop maar liefst 31-1 op het (oververhitte) scorebord.
Impressive and still standing!
Bij de aanvang van het seizoen 2006-2007 lijfde de Interliga enkele sterke nieuwelingen in, en dat had gevolgen voor ons klassement. Na een indrukwekkende start kende het team een lichte terugval, zodat alweer de titelambities mochten worden opgeborgen. Met 17 punten achterstand op kampioen Herrent Ho eindigde men op een alsnog knappe 5de plaats. Bovendien werd ZVV Domino de allereerste laureaat van het openluchttornooi "Interliga goes outdoor!", inmiddels herdoopt tot "Liga Outdoor".
Niemand die toen kon vermoeden dat dit slechts een opwarmertje was voor het droomseizoen 2007-2008!
Het begon al met de start van alweer een nieuwe driejarige sponsorcyclus, en dus werd het ganse team in een nieuwe outfit gestoken. Met de jubileumvieringen van het daaropvolgende seizoen (20 jaar!) in het verschiet mocht het deze keer zelfs een beetje meer zijn. Dit werd mede mogelijk gemaakt door maar liefst 8 commerciële partners, die zich engageerden om ons de volgende seizoenen te steunen.
Ook sportief werd met het aantrekken van Garry Vanderperre -voorheen actief in de nationale reeksen- een duidelijk signaal gegeven betreffende de ambities van de club. Een podiumplaats was zondermeer een must, en misschien lukte het ons wel eindelijk om een keertje het allerhoogste te bereiken...
Met de terugkeer naar de ware clubkleuren en de toevoeging van de benaming van "the hometown" aan de officiële clubnaam kende de vernieuwing bovendien een emotioneel kantje.
Op 3 speeldagen van het competitieslot verpletterde ZVV Domino Diest naaste achtervolger GZ Langeband met zware 15-2-cijfers, waarbij als toemaatje alle spelers die tijdens het seizoen in actie kwamen mochten opdraven in de titelmatch.
De allereerste Ligatitel was een feit, en het zal niemand verbazen dat het daaropvolgende feest tot in de vroege uurtjes duurde!
Van de 7 oprichters rest er twintig jaar later enkel nog doelman Michael Merckx, die zich gedurende al die jaren manifesteerde als één van de sterkhouders binnen de club. Het jubileumseizoen 2008-2009 werd voor hem dan ook een bijzondere jaargang, of zeg maar gerust de ultieme bekroning voor al die jaren van inzet en toewijding.
Het waren dan ook emotionele momenten toen de ploegmaats hun appreciatie meermaals uitgebreid lieten blijken...
De sportieve ambities voor het feestjaar beperkten zich tot een bijrolletje in de hoogste regionen van de rangschikking, zonder ook maar enigszins een titelverlenging te viseren. Daar was trouwens op geen enkel ogenblik gelegenheid toe, mede door de grote overmacht waarmee ZVC 't Straike door de Liga09 raasde en de aderlating die het FC Diest-avontuur van Garry en de zware blessure van Koekkie toch wel betekende voor de titelhouder.
Het seizoen nadien strandde ZVV Domino Diest ondanks het aantrekken van extra krachten als Garry Wostijn, Maikel Vanderstraeten en Dieter Schapmans net naast het podium, na een gans seizoen in de subtop. Het schreef evenwel opnieuw Interligageschiedenis door de eerste LigaCup binnen te rijven na een monsterscore (16-6) in de finale tegen kampioen Herrent Ho!
De Liga11 stond bij aanvang in het teken van een contractverlenging met kledijsponsor Olympic en de daaruit voortvloeiende knapste Domino-outfit ooit in de stadskleuren met een oranje biesje, ook mede dankzij 8 andere sponsors die ons een warm hart toedragen.
Ondanks het feit dat we tot de titelfavorieten gerekend werden waren de ambities eerder beperkt tot een top-5 plaats. Maar toen we na de jaarwisseling dixit heenronde aan de leiding prijkten mochten de verwachtingen wat bijgesteld worden. In het defensief compertiment kregen we echter af te rekenen met langdurige blessures van de doelmannen Michael en Dieter, en de clevere bressendichter Koekie. 
In zeven haasten werd met Pieter Alaerts een vierde goalie ingelijfd, die al meteen tot ieders tevredenheid voor de leeuwen gegooid werd.
Toen er op 10 speeldagen van het einde nog steeds een tweepuntenkloof met achtervolger FC Punani op de tabellen stond te blinken, werd besloten om voluit voor een tweede titel te gaan. Het werd een verbeten strijd en één van de spannendste Interliga-apotheoses ooit, waarin eerst de Rossoneri en daarna ZVV Domino Diest een loodzwaar parcours voorgeschoteld kregen. Geen van beiden liet zich echter op een uitschuiver betrappen en als klap op de vuurpijl kroonde ZVV zich op de slotspeeldag bij uittredend vice-kampioen ZVC 't Straike na een heuse thriller tot kampioen!
Bij de allerlaatste stuiptrekkingen van het seizoen 2010-2011 bereikte de kerverse titelhouder als enige Belgische club de halve finales van de Liga Outdoor en strandde men uiteindelijk op een derde en dus podiumplaats. Maar tevens nam ZVV Domino Diest met de Drinkbeker de nog enige ontbrekende Interligatrofee mee naar The Celt, wat écht wel de spreekwoordelijke kers op de al even proverbiale taart was!
Enkele jaren geleden ontwikkeld voor onze website moesten we het de voorbije jaargang stellen zonder Domin-o-theek.
